Magiko kouti




Adibe 

Γ. Σεφέρης - Hμ. Καταστρώματος Α΄ — “ Η τελευταία Μέρα”

Έρως

Ε ίταν η μέρα συννεφιασμένη. Κανείς δεν αποφάσιζε

φυσούσε ένας αγέρας αλαφρύς: "Δεν είναι γρέγος είναι σιρόκος" είπε κάποιος.
Κάτι λιγνά κυπαρίσσια καρφωμένα στην πλαγιά κι η θάλασσα
γκρίζα με λίμνες φωτεινές, πιο πέρα.
Οι στρατιώτες παρουσίαζαν όπλα σαν άρχισε να ψιχαλίζει.
"Δεν είναι γρέγος είναι σιρόκος" η μόνη απόφαση που ακούστηκε.
Κι όμως το ξέραμε πως την άλλη αυγή δεν θα μας έμενε
τίποτα πια, μήτε η γυναίκα πίνοντας πλάι μας τον ύπνο
μήτε η ανάμνηση πως είμασταν κάποτες άντρες,
τίποτε πια την άλλη αυγή.

"Αυτός ο αγέρας φέρνει στο νου την άνοιξη" έλεγε η φίλη
περπατώντας στο πλευρό μου κοιτάζοντας μακριά "την άνοιξη
που έπεσε ξαφνικά (σ)το χειμώνα κοντά στην κλειστή θάλασσα.
Τόσο απροσδόκητα. Πέρασαν τα χρόνια. Πως θα πεθάνουμε; "

Ένα νεκρώσιμο εμβατήριο τριγύριζε μες στην ψιλή βροχή.
Πως πεθαίνει ένας άντρας; Παράξενο κανένας δεν το συλλογίστηκε.
Κι όσοι το σκέφτηκαν είταν σαν ανάμνηση από παλιά χρονικά
της εποχής των Σταυροφόρων ή της εν -Σαλαμίνι- ναυμαχίας.

Κι όμως ο θάνατος είναι κάτι που γίνεται· πως πεθαίνει ένας άντρας;
Κι όμως κερδίζει κανείς το θάνατο του, το δικό του θάνατο, που δεν ανήκει σε κανέναν άλλον
και τούτο το παιχνίδι είναι η ζωή.
Χαμήλωνε το φως πάνω από τη συννεφιασμένη μέρα, κανείς δεν αποφάσιζε.
Την άλλη αυγή δε θα μας έμενε τίποτε · όλα παραδομένα · μήτε τα χέρια μας·
κι οι γυναίκες μας ξενοδουλεύοντας στα κεφαλόβρυσα και τα παιδιά μας στα λατομεία.

Η φίλη μου τραγουδούσε περπατώντας στο πλευρό μου ένα τραγούδι σακατεμένο:
"Την άνοιξη, το καλοκαίρι, ραγιάδες..."
Θυμότανε κανείς γέροντες δασκάλους που μας άφησαν ορφανούς.

Αθήνα, Φεβ. 1939

Ένα ζευγάρι πέρασε κουβεντιάζοντας;
"Βαρέθηκα το δειλινό, πάμε στο σπίτι μας
πάμε στο σπίτι μας ν' ανάψουμε το φως
".


Τελος - Ημερολογιο Καταστρωματος Α΄ (1940) Επιλογη: 7 ποιηματα επι συν/ου 17
Κ. Παρθένης - Τοπίο



© magikokouti 2018 | Σεφέρης Γ. Τελευταια μερα - Ημερολογιο Α΄ | 11-feb-18